یادداشت های رضا

۱ مطلب در فروردين ۱۳۹۱ ثبت شده است

یه مطلب جدیدی یاد گرفتم ... دیدم بد نیست اینجا بنویسمش شاید به دردتون بخوره

پیش میاد میخواهید مثلا یه فلش یا هارد یا چیزی مثل اینا رو به کسی بفروشید یا امانت بدید ... یا ممکنه میخواهید گوشیتونو با رمش بفروشید اما میخواهید اون طرف نتونه فایلهاتونو بازیابی کنه ... و باعث بشه که فایلهای شخصیتون لو بره ... برای اینکه این اتفاق نیافته بهترین کار این راهه

وقتی شما یه فایل توی رم یا فلشتون یا هاردتون ذخیره می کنید ... دستگاه مربوطه فایل رو در یه قسمتی ذخیره میکنه و آدرس اون قسمت رو هم در ابتدای هارد یا رم یا فلش ذخیره میکنه (یعنی آدرس تو بوت سکتور صفر ذخیره میشه و خود فایل در قسمت دیگه ... این اصطلاح ها واسه خودمم سخت بودا ... کلی پرسیدم اینا یعنی چی) حالا وقتی شما فایل رو پاک میکنید ... اتفاقی که عملا می افته اینه که فقط اون آدرس پاک میشه ولی اطلاعات شما پاک نمیشه ... بخاطر همین خیلی راحت بازیابی میشه ... دقت کنید که با فرمت کردن هم این اطلاعات از بین نمیره و قابل بازیابی هست

پس چطوری میشه مطمئن شد که فایلهاتون قابل بازیابی نیست .... اینجوری

شما ابتدا کل اون وسیله (فلش یا هارد یا رم) رو فرمت می کنید ... بعد به اندازه حجم اون فایلهای به درد نخور روش می ریزید (مثلا فیلم سینمایی یا هر چیز دیگه ... که اطلاعاتشون برات مهم نیست) و مطمئن بشید که کل اون حجم پر شده و فضای خالی نمونده ... بعد مجددا اون وسیله رو فرمت می کنید ... به این شکل اطلاعات تا 99.5 درصد قابل بازیابی نیست ... یعنی طرف اگه بخواد بازیابی بکنه به یه مشت فایل به درد نخور که شما روش ریختید میرسه و اطلاعات قبلیتون رو نمیتونه بازیابی کنه ...

حالا چرا میگم 99.5 درصد ... چون یک سری دستگاه خیلی پیشرفته هست که میتونه حتی اون اطلاعات اولیه رو هم بازیابی کنه ... ولی نکته خوب اینجاست که این دستگاه ها خیلی گرونه و فقط در اختیار یک سری سازمانهای امنیتی هست و موبایل فروش و مغازه کامپیوتری سر کوچه تون به این چیزا دسترسی ندارن ...

این دستگاه ها میتونند تا هارد سه تا پنج بار فرمت شده رو بازیابی کنن ... پس اگه خیلی براتون مهمه ... میتونید این کاری رو که گفتم رو با فایلهای مختلف تا 5 بار انجام بدید و خیالتون راحت که دیگه قابل بازیابی نیست